آنان که شرم داشتند، مُردند؛ واقعیت‌هایی از حیا تا پای جان
آنان که شرم داشتند، مُردند؛ واقعیت‌هایی از حیا تا پای جان
به گزارش ترنم دنا، در گذر تاریخ، واقعیت هایی از زنانی نقل شده که در لحظه‌های مرگ‌بار، عفت و پوشیدگی را بر نجات جان خود ترجیح دادند؛ واقعیت‌هایی که از قاهره تا بغداد، همچنان به‌عنوان نماد حیا بازگو می‌شوند.
گزارش‌ها از سه واقعه تاریخی و معاصر، تصویری از زنانی روایت می‌کنند که عفت را بر جان خود مقدم شمردند؛ روایت‌هایی که این روزها در برابر نمایش بی‌پروای بدن در شبکه‌های اجتماعی، پرسشی تازه برمی انگیزند.
آتش در حمام‌های قاهره؛ شرم در برابر شعله‌ها
در آتش‌سوزی حمام‌های زنان در قاهره در قرن هفدهم میلادی، بسیاری از زنان برای نجات جان خود برهنه از محل گریختند. اما گروهی از آن‌ها حاضر نشدند بدون پوشش بیرون بیایند و ترجیح دادند پیش از خروج، بدن خود را بپوشانند؛ تصمیمی که به بهای جانشان تمام شد.
وقتی از نگهبان حمام‌ها پرسیدند آیا کسی در این آتش‌سوزی جان باخته، پاسخ داد: آری، آن‌هایی که شرم داشتند، مُردند.
غرق‌شدن کشتی السلام؛ زنی که پوشیده ماند
در حادثه غرق کشتی «السلام» در مصر در سال ۱۹۹۸، زن و شوهری در اتاق خود بودند. با شنیدن آژیر خطر و فرار مسافران، مرد برای نجات تلاش کرد اما همسرش از خروج خودداری کرد و گفت تا بدنش را نپوشاند بیرون نمی‌رود.
مرد با تعجب پرسید: داری چی کار می‌کنی؟ ما داریم می‌میریم!
زن پاسخ داد: این‌که با بدن پوشیده بمیرم، بهتر از آن است که با بدن برهنه زنده بمانم. زن جان باخت و مرد زنده ماند تا این روایت از حیا را بازگو کند.
انفجارهای بصره؛ معلمی که به شعله‌ها بازگشت
این ماجرا در بغداد نیز تکرار شد. در جریان انفجارهای بصره، خودروی خانم خالده، معلم دبستان، آتش گرفت. او از خودرو بیرون پرید اما دید شعله‌ها لباس‌هایش را سوزانده و بدنش عیان شده است.
او بی‌درنگ به خودروی در حال احتراق باز گشت تا عفت خود را حفظ کند و همان‌جا در میان شعله‌ها جان سپرد. مردم بصره برای بزرگداشت حیا و عفت او، محله‌ای به یادش ساختند.
امروز؛ نمایش بدن در برابر پوشیدگی
در مقابل این روایت‌ها، امروز زنانی هستند که برای نمایاندن بدن خود و جلوه‌فروشی تلاش می‌کنند. کافی‌ست به تیک‌تاک و شبکه‌های اجتماعی نگاهی بیندازید؛ زنانی که خود را با لباس‌های خانه و بدن نیمه عریان به نمایش می‌گذارند.
آن‌گاه درمی‌یابید که واقعاً: آن‌هایی که شرم داشتند، مُردند.
هر انسانی اثر انگشتی دارد که او را از دیگر ان متمایز می‌کند؛ برخی اثر انگشتشان صداقت است، برخی عقل و برخی حکمت. اما اخلاق، گردآورنده همه این اثرهاست.
اثری از تو خواهد ماند که حتی پس از رفتنت نیز باقی خواهد بود. پس به اخلاق خود بچسب که با آن بلند می‌شوی و با آن محشور می‌شوی؛ پاک‌دامن و با حیا باش.